Όλα μαζί

Έχουν περάσει μέρες από τότε που έγραψα τελευταία φορά. Μάλλον η ζωή με προλαβαίνει και εγώ δεν προλαβαίνω ούτε να λουστώ.

Ο μικρός έγινε 4 μηνών και ο ύπνος του είναι πιο ανάστατος από ποτέ. Ξυπνήματα ανά μία ώρα το βράδυ, ουρλιαχτά αν δεν τον ταΐσω.. και κάπως έτσι χάνεται η μέρα πριν καν ξεκινήσει.

Παράλληλα επικρατεί ένα χάος στο μυαλό μου για το σπίτι. Όλα πέφτουν μαζί και, για να είμαι ειλικρινής, τα οικονομικά δεν είναι στα καλύτερά τους. Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρχεται και η βάφτιση. Όλα μαζί.

Κάποιες στιγμές νιώθω ότι δεν προλαβαίνω τίποτα. Ούτε να σκεφτώ, ούτε να οργανωθώ, ούτε να πάρω μια ανάσα.

Και μετά υπάρχει εκείνος.

Πώς να του αρνηθείς την αγκαλιά; Οτιδήποτε. Με κοιτάει στα μάτια και λιώνω.
Και κάπως ξεχνάω. Ξεχνάω ότι δεν προλαβαίνω, ότι δεν είμαι όπως πριν, ότι νιώθω μόνιμα ένα βήμα πίσω. Και απλά συνεχίζω.

Ξέρω ότι το σπίτι δεν θα είναι τέλειο. Θα υπάρχουν πράγματα παντού. Αλλά το έχω αποδεχτεί.
Πάω μέρα με τη μέρα, μέχρι να έρθει η στιγμή να μπούμε στο νέο σπίτι.
Ίσως εκεί να είναι πιο τακτοποιημένα. Ίσως κι εγώ μαζί του.

Και μόλις κάνω αυτή τη σκέψη, αγχώνομαι πάλι. Πώς θα γίνουν όλα;

Και μετά τον παίρνω αγκαλιά. Και για λίγο δεν χρειάζεται να γίνουν όλα.