Κάθε χαμόγελό σου

αγκαλιά με σένα

Πλησιάζει η γιορτή της μητέρας, και είναι η πρώτη φορά που θα γιορτάσω. Θα γιορτάσω τον ερχομό ενός καταπληκτικού πλάσματος στη ζωή μου, και μαζί όλες εκείνες τις στιγμές που ένιωθα ότι σπάω και απομακρύνομαι από τον εαυτό μου, αλλά στεκόμουν ακόμα όρθια.

Οι πρώτοι τρεις μήνες με τον μικρό ήταν ιδιαίτερα δύσκολοι, κυρίως για την ψυχολογία μου και τα σκαμπανεβάσματα που είχα. Ήθελε πολύ μεγάλη υπομονή κι αντοχή τις ώρες που έκλαιγε κι εγώ ένιωθα ανήμπορη δίπλα του. Να τον βλέπω να υποφέρει και να μην μπορώ να βοηθήσω όπως θα ήθελα.

Με δυσκόλεψε όμως, και με δυσκολεύει ακόμα, αυτή η αίσθηση ότι έχω απομακρυνθεί από τον παλιό μου εαυτό. Είναι ιδιαίτερα απαιτητικό να έχεις ένα πλάσμα που χρειάζεται μόνο αγάπη και τροφή, κι όμως εξαρτάται ολοκληρωτικά από εσένα. Κι όταν έχεις μάθει να είσαι ανεξάρτητη, αυτό σε δοκιμάζει πολύ περισσότερο απ’ όσο φανταζόσουν.

Αν τυχόν κι εσύ νιώθεις κάτι από αυτά, ή σου φαίνονται οικεία όσα γράφω, ελπίζω να έχεις κάποιον να το μοιράζεσαι. Να μπορείς να πεις ακόμα και τις πιο σκοτεινές σου σκέψεις χωρίς φόβο. Ευτυχώς εγώ είχα τον σύζυγό μου. Και, ας μην λέμε ψέματα, ακόμα τον έχω. Όλα τα νεύρα μου εκείνος τα δέχεται.

Οπότε ας πούμε κι ένα μεγάλο μπράβο στους συζύγους, στους συντρόφους και σε όποι@ στέκεται βράχος δίπλα μας όταν εμείς νιώθουμε ότι χανόμαστε λίγο.

Αυτή την Κυριακή όμως, θέλω να κάνω στην άκρη όλες τις δύσκολες σκέψεις και να αγκαλιάσω σφιχτά τον μικρούλη που με κοιτάζει με τόση λατρεία, που λιώνω κάθε φορά.

Μάλλον τελικά ήταν το πεπρωμένο μου να έρθει στη ζωή μου ένας άνδρας σκορπιός που θα με κυνηγάει και θα λιώνει για πάρτη μου.

Και ειλικρινά;
Δεν έχω ξαναδεί πιο όμορφο χαμόγελο από το δικό του.

Ανακαίνιση βουρ

Καλημέρα, καλησπέρα και καλή βραδιά!

Επιτέλους μπήκε για τα καλά η άνοιξη. Άνοιξε ο καιρός και, κάπως έτσι, άνοιξε λίγο κι η ψυχή μου.

Δεν θα πω ψέματα… ο ύπνος παραμένει δύσκολη υπόθεση. Ειδικά τα τελευταία δύο βράδια, ο μικρός ξυπνάει κάθε μιάμιση ώρα με κλάματα και ζητάει αγκαλιά. Κι εγώ, κάπου ανάμεσα στην κούραση και την τρυφερότητα, προσπαθώ να κρατήσω ισορροπία.

Ωστόσο — γιατί πάντα υπάρχει ένα “ωστόσο” — σήμερα πήγα στο σπίτι να δω πού βρισκόμαστε. Παραλάβαμε και τα πλακάκια και, μέσα στις επόμενες μέρες, θα αρχίσουν να μπαίνουν.

Το σοβάτισμα στους τοίχους κάνει πραγματικά θαύματα. Για πρώτη φορά, δεν βλέπω απλά έναν χώρο υπό κατασκευή… μπορώ να το πω σπίτι.

Και αν το σκεφτώ λίγο περισσότερο, για να φτάσουμε εδώ έχουν περάσει ήδη 4 μήνες. Μήνες γεμάτοι δουλειά, εμπόδια, καθυστερήσεις, μικρές απογοητεύσεις και μεγάλες αντοχές.

Και όμως, είμαστε ακόμα εδώ. Όρθιοι. Και, με έναν περίεργο τρόπο, πιο δυνατοί και πιο αισιόδοξοι.

Σήμερα, βλέποντας την εικόνα του σπιτιού, ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα πραγματικά το φως στο τούνελ. Και μαζί του, όλες τις μικρές λεπτομέρειες που θα το κάνουν δικό μας. Το νέο σπίτι μας.

Σου χρωστάω μια ολόκληρη ενότητα για το σπίτι — με φωτογραφίες, πριν και μετά, και όλα όσα μάθαμε στην πορεία (και όσα θα ήθελα να ξέρω από την αρχή). Μέχρι τότε όμως, κρατάω αυτό, ότι σιγά σιγά, όλα παίρνουν τη θέση τους και μπαίνουν σε μια σειρά. Α ναι, και ίσως μπορώ πλέον να αναλάβω και χρέη μηχανικού. 😄

Όλα μαζί

Έχουν περάσει μέρες από τότε που έγραψα τελευταία φορά. Μάλλον η ζωή με προλαβαίνει και εγώ δεν προλαβαίνω ούτε να λουστώ.

Ο μικρός έγινε 4 μηνών και ο ύπνος του είναι πιο ανάστατος από ποτέ. Ξυπνήματα ανά μία ώρα το βράδυ, ουρλιαχτά αν δεν τον ταΐσω.. και κάπως έτσι χάνεται η μέρα πριν καν ξεκινήσει.

Παράλληλα επικρατεί ένα χάος στο μυαλό μου για το σπίτι. Όλα πέφτουν μαζί και, για να είμαι ειλικρινής, τα οικονομικά δεν είναι στα καλύτερά τους. Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρχεται και η βάφτιση. Όλα μαζί.

Κάποιες στιγμές νιώθω ότι δεν προλαβαίνω τίποτα. Ούτε να σκεφτώ, ούτε να οργανωθώ, ούτε να πάρω μια ανάσα.

Και μετά υπάρχει εκείνος.

Πώς να του αρνηθείς την αγκαλιά; Οτιδήποτε. Με κοιτάει στα μάτια και λιώνω.
Και κάπως ξεχνάω. Ξεχνάω ότι δεν προλαβαίνω, ότι δεν είμαι όπως πριν, ότι νιώθω μόνιμα ένα βήμα πίσω. Και απλά συνεχίζω.

Ξέρω ότι το σπίτι δεν θα είναι τέλειο. Θα υπάρχουν πράγματα παντού. Αλλά το έχω αποδεχτεί.
Πάω μέρα με τη μέρα, μέχρι να έρθει η στιγμή να μπούμε στο νέο σπίτι.
Ίσως εκεί να είναι πιο τακτοποιημένα. Ίσως κι εγώ μαζί του.

Και μόλις κάνω αυτή τη σκέψη, αγχώνομαι πάλι. Πώς θα γίνουν όλα;

Και μετά τον παίρνω αγκαλιά. Και για λίγο δεν χρειάζεται να γίνουν όλα.

Το ήσυχο.. “τα κατάφερα”

Για χρόνια, το «τα κατάφερα» είχε για μένα μια πολύ συγκεκριμένη μορφή. Ήταν η δουλειά μου. Η στιγμή που στάθηκα χωρίς να χρειάζομαι πλάτη. Η οικονομική μου ανεξαρτησία. Η αίσθηση ότι μπορώ να στηριχθώ σε μένα.

Και ύστερα ήρθε το σπίτι. Το δικό μου, όπως το είχα ονειρευτεί. Δεν ήταν ποτέ δεδομένο. Και τώρα που το κοιτάζω, νιώθω ότι κάθε μικρό βήμα, κάθε επιλογή, κάθε προσπάθεια με οδήγησε εδώ. Τότε κατάλαβα ότι το «τα κατάφερα» δεν είναι μόνο στιγμές. Είναι η πορεία που φτιάχνεις για να φτάσεις σε κάτι δικό σου.

Ο γάμος δεν με όρισε. Δεν ξύπνησα την επόμενη μέρα διαφορετική. Το παιδί, παρότι δεν ήταν achievement για μένα, έφερε κάτι άλλο: ευθύνη. Ευθύνη με βάρος. Όχι για να “τα καταφέρω” εγώ, αλλά για να μεγαλώσω έναν άνθρωπο που κάποτε θα ανήκει σε αυτή την κοινωνία.

Και τότε νιώθω ότι όλα αλλάζουν. Δεν είναι πια μόνο η δουλειά ή τα δικά μου σχέδια που με νοιάζουν. Με νοιάζει τι άνθρωπο μεγαλώνω. Τι σημαίνει σήμερα «σωστός»; Να είναι ευγενικός; Να έχει άποψη; Να αντέχει; Να μην φοβάται να διαφωνήσει;

Μεγαλώσαμε σε μια κοινωνία που μας έμαθε να προσαρμοζόμαστε, να κυνηγάμε σταθερότητα, να μην ρισκάρουμε πολύ. Μας έμαθε ότι η ασφάλεια είναι επιτυχία. Αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι αυτό αρκεί.

Και το πιο δύσκολο; Ο κόσμος έξω από το σπίτι. Μεγαλώνω ένα αγόρι. Κι όσο απλό κι αν ακούγεται, κουβαλάει βάρος. Σε μια κοινωνία που ακόμα παλεύει με το τι σημαίνει σεβασμός, ισότητα, όρια, αναρωτιέμαι συχνά: πώς θα τον μεγαλώσω ώστε να μην χρειαστεί ποτέ να “διορθωθεί” αργότερα;

Δεν με αγχώνει αν θα γίνει επιτυχημένος. Με αγχώνει αν θα είναι δίκαιος. Αν θα φερθεί σωστά σε μια γυναίκα. Αν θα έχει παιδεία — όχι μόνο μόρφωση. Αν θα ξέρει να ακούει. Αν θα μπορεί να σταθεί χωρίς να μειώνει. Αν θα καταλάβει ότι η δύναμη δεν είναι επιβολή.

Ίσως τελικά η ενηλικίωση να μην είναι η στιγμή που λες «τα κατάφερα». Ούτε όταν σταθεροποιείσαι στη δουλειά σου, ούτε όταν παίρνεις τα κλειδιά ενός σπιτιού, ούτε όταν η ζωή σου μοιάζει τακτοποιημένη. Ίσως είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι κάποιος άλλος θα μάθει από εσένα πώς να στέκεται στον κόσμο.

Ότι ο τρόπος που μιλάς, που διαφωνείς, που σέβεσαι, που αγαπάς, θα γίνει παράδειγμα. Κι εκεί το «τα κατάφερα» δεν έχει να κάνει μόνο με το τι έχτισες για σένα. Έχει να κάνει με το τι περνά μέσα από σένα σε κάποιον άλλον.

Δεν ξέρω αν υπάρχει βεβαιότητα σε αυτό. Ξέρω όμως ότι από τη στιγμή που γίνεσαι σημείο αναφοράς για κάποιον άλλο, δεν ενηλικιώνεσαι επειδή τελείωσες κάτι. Ενηλικιώνεσαι επειδή αρχίζεις να επηρεάζεις.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο σιωπηλό, αλλά και το πιο ουσιαστικό «τα κατάφερα».

Ακόμα άδειο, αλλά ήδη δικό μας

Δεν είναι λίγα τα πρωινά που, φτιάχνοντας πρωινό, σκέφτομαι τη νέα μου κουζίνα.
Αχ, κι εκεί θα έχω την καφετιέρα μου. Και στο ντουλάπι από πάνω θα κρύβω τις κούπες.

Και να ακούω από τον διάδρομο εσένα, μικρό μου πλασματάκι, να κάνεις τα πρώτα σου βήματα. Εκεί να δημιουργείς τις παιδικές σου αναμνήσεις.

Ακόμα είναι όλα σε τόσο πρώιμο στάδιο, μα εγώ το φαντάζομαι ήδη.

Το πώς θα πλάθουμε μαζί κουλουράκια. Πώς θα καθόμαστε στο φωτεινό δωμάτιό σου να διαβάζουμε ιστορίες και να παίζουμε.

Τα βράδια, να καθόμαστε με τον μπαμπά σου στον καναπέ, με ένα ποτήρι κρασί, και να αναπολούμε το πού ήμασταν μικροί. Πόσα έχουμε καταφέρει. Πόσα δημιουργήσαμε, που ίσως ούτε είχαμε τολμήσει να φανταστούμε.

Ανυπομονώ να μπω σε αυτό το σπίτι.
Ανυπομονώ να χτίσουμε μαζί σου ακόμα περισσότερα.

Και κάπως έτσι, πριν καν μπούμε μέσα, νιώθω πως ήδη μένουμε εκεί.

Μεγαλώνοντας μαζί

Μόλις κοιμήθηκε και βρήκα χρόνο να γράψω τις σκέψεις μου.

Τις τελευταίες ημέρες, μάλλον εβδομάδες, υπάρχει μια τρικυμία στο μυαλό μου. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα μπορούσα να εργάζομαι παράλληλα αυτό το διάστημα.

Από τη μία το παιδί.
Κι από την άλλη ένα νέο εγχείρημα, ένα νέο σπίτι.

Μετά από διάφορες δυσκολίες καταφέραμε τελικά να βρούμε κάτι. Πολύ παλιό βέβαια και με πολλά μερεμέτια. Τι μερεμέτια δηλαδή, αφού μόνο οι εξωτερικοί τοίχοι θα μείνουν.

Κι ενώ με ενθουσιάζει πολύ η ιδέα του καινούριου, έχω τόσα άλλα στο κεφάλι μου. Προσπαθώ να τα προλαβαίνω όλα. Σκέφτομαι όσα πρέπει να γίνουν, όσα πρέπει να προσέξουμε, κι όλα αυτά ενώ το παιδί δεν είναι ούτε τριών μηνών.

Ανυπομονώ να γίνουν όλα όπως πρέπει. Να έχω τη δική μου βάση. Να μπορώ να τη φτιάξω όπως θέλω, κι ας ζοριστώ οικονομικά. Ξέρω πως είναι για καλό και πως χτίζω κάτι για το μικρούλι.

Κι ενώ ένα χρόνο πριν δεν ήξερα τι ήθελα, μα περισσότερο τι χρειαζόμουν, φέτος γνωρίζω πολύ καλά.

Κι όσο διαλέγω κουζίνα και πλακάκια, μετράω χαμόγελα και γλυκές φωνούλες.

Ο Φεβρουάριος που δεν ήξερα

“Τις έχω φυλάξει όλες. Από κάθε περίσταση. Από κάθε χρονιά”

Μπήκε ο Φεβρουάριος και δεν ξέρω πότε πέρασαν οι ημέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες.

Σε δύο εβδομάδες θα είναι τριών μηνών και θα έχει έρθει ακόμα μία ημέρα να γιορτάσουμε τον έρωτα. Δεν μπορώ ακόμα να το συνειδητοποιήσω.

Πέρσι, του Αγίου Βαλεντίνου, ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που είπα πως θα το διασκεδάσω και θα το γιορτάσω. Ίσως επειδή το 2025 ήταν μια δεκαετία μετά την πρώτη μας γνωριμία με τον Λευτέρη. Του πήρα ένα μικρό δώρο, σαν τις κάρτες που αγαπά να μαζεύει, αλλά με τον δικό του χαρακτήρα. Κάτι συμβολικό. Μια πεντανόστιμη red velvet σε σχήμα καρδιάς ήρθε να επισφραγίσει τη γλύκα της ημέρας, μετά το ριζότο που επέλεξα να μας μαγειρέψω.

Εκείνος μου έφερε λουλούδια και, όπως πάντα, τα συνόδευε μια κάρτα. Τις έχω φυλάξει όλες. Και κάθε τόσο επιστρέφω σε αυτές και τις διαβάζω ξανά και ξανά. Από κάθε περίσταση. Από κάθε χρονιά.

Και κάπου εκεί, στα τελειώματα του Φεβρουαρίου πέρσι, ο μικρός ήταν ήδη ιδέα και ζωή κι εγώ δεν το γνώριζα ακόμα. Φέτος τον βρίσκει στην αγκαλιά μου, μέσα στα χάδια μου. Ο χρόνος πέρασε χωρίς να τον πιάσω.

Ο Φεβρουάριος πλέον θα μου θυμίζει ποια ήμουν πριν αποκτήσω παιδί. Και το πώς όλα όσα με βάραιναν τότε έκαναν χώρο για κάτι άλλο. Νέο, μεγαλύτερο.

A rainy pause

Έξω βρέχει. Εκείνος κοιμάται.

Κάθομαι εδώ μόνη, με έναν ζεστό καφέ. Μάλλον δεν θα κρυώσει σήμερα μέχρι να τον πιω. Τον κοιτάω. Είναι γαλήνιος. Το πρόσωπό του δείχνει ικανοποιημένο.

Την ησυχία χαλάει ξαφνικά το πλυντήριο που στίβει. Ευτυχώς πρόλαβα να βάλω ρούχα σήμερα, αλλά ελπίζω να μην τον ξυπνήσει. Πλέον χρειάζομαι τρεις ημέρες για να κάνω κάτι που έχω σκεφτεί στο σπίτι. Όλα εξαρτώνται από το πώς θα ξυπνήσει, από το πώς θα κυλήσει η μέρα.

Ακόμα πιο σπάνιες είναι οι στιγμές που μπορώ να σκεφτώ μέσα σε απόλυτη σιωπή. Να ακούσω τις σκέψεις μου. Αυτές οι παύσεις, σαν τη σημερινή, μοιάζουν με δώρο. Λιγοστές, αλλά πολύτιμες.

Πριν από τρεις μήνες δεν θα τους έδινα σημασία. Τώρα τις χρειάζομαι.

Η μητρότητα είναι ένα παράξενο ταξίδι. Όσο κι αν έχεις διαβάσει, όσο κι αν νομίζεις πως είσαι έτοιμη, δεν είσαι ποτέ. Έχει μοναχικότητα.

Είσαι εσύ κι αυτό το τόσοδούλι πλάσμα.
Είσαι μόνη σου τα βράδια που τον πηγαίνεις νωρίτερα στο δωμάτιο με χαμηλό φως για να χαλαρώσει.
Είσαι μόνη όταν ξυπνάς να τον φροντίσεις, να τον αλλάξεις, να τον ταΐσεις.
Μένεις ξάγρυπνη τα ξημερώματα να τον κοιτάς, να βεβαιωθείς ότι είναι καλά.

Τις πρώτες εβδομάδες δυσκολεύτηκα. Είχα σκαμπανεβάσματα. Ένα μικρό πλασματάκι σε χρειάζεται απόλυτα. Δεν έχει κανέναν άλλον. Κι εσύ δεν μπορείς να κουνηθείς ρούπι. Προσπαθείς να βρεις ισορροπίες και τότε καταλαβαίνεις πως τίποτα δεν θα είναι ξανά το ίδιο.

Κι όμως, όταν σου χαμογελά και σε κοιτάζει, όταν σε καρφώνει στα μάτια, δεν θα το άλλαζες με τίποτα στον κόσμο.

Δύο μήνες μετά, ακόμα δεν έχω καταφέρει να ολοκληρώσω την πρωινή ρουτίνα προσώπου μου πάνω από δύο φορές την εβδομάδα.

Ας απολαύσουμε την παύση για όσο διαρκέσει, κι ας κρατήσουμε τα ψίχουλα της στιγμής

xx🍪

Little crumbs, a new life 🍪

Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι ορίζονται από τα μέρη που έχουν δει ή από εκείνα στα οποία επιστρέφουν. Ξέρω μόνο πως μέσα μου συνυπάρχουν και τα δύο.

Έχω ταξιδέψει αρκετά, μα κάποια ταξίδια σε κάνουν να δεις αλλιώς τη ζωή και τη στιγμή της ημέρας. Σε μετακινούν εσωτερικά, σου μαθαίνουν το ρυθμό, την τόλμη, την αίσθηση πως όλα είναι δυνατά - εδώ και τώρα. Άλλα σου μαθαίνουν ότι όλα είναι όμορφα, στην πιο διακριτική τους μορφή, στη σιωπή και την ευγένεια. Ανάμεσα σε αυτούς τους κόσμους έμαθα να βλέπω αλλιώς. Να εκτιμώ. Να παρατηρώ. Να σέβομαι τον χώρο, τον χρόνο, τη στιγμή.

Κι όμως, όσο μακριά κι αν πήγα, πάντα νιώθω βαθιά την ανάγκη να επιστρέφω στις ρίζες μου, στις παιδικές μου αναμνήσεις, στις οικογενειακές παραδόσεις. Στο τραπέζι που στρώνεται ξανά και ξανά και με τα πρόσωπα που αγαπώ γύρω γύρω. Στα ίδια πιάτα, τις ίδιες μυρωδιές, τις ίδιες ιστορίες που λέγονται με μικρές παραλλαγές. Εκεί βρίσκεται για μένα η αληθινή πολυτέλεια.

Μου αρέσει να αποκτώ πράγματα που μόλις τα βλέπω με ενθουσιάζουν και με συγκινούν. Όχι πολλά - αλλά μοναδικά. Ένα ρούχο, μια τσάντα που μοιάζει σαν να με διάλεξε. Ένα αντικείμενο για το σπίτι που κάνει τον χώρο να αναπνέει αλλιώς. Λατρεύω τη διακόσμηση. Να μπλέκω υφές, να φέρνω κοντά χρώματα που δεν θα περίμενες να αγαπηθούν και να ισορροπήσουν τόσο πολύ μεταξύ τους, όπως ακριβώς γίνεται κάποιες φορές και στις ανθρώπινες σχέσεις.

Αγαπώ τις μικρές απολαύσεις με μεγάλο βάθος.

Macaron σε απαλές αποχρώσεις.
Λίγο λάδι τρούφας πάνω σε ζυμαρικά.
Ένα καλό κρασί που δεν βιάζεται.
Και συζητήσεις που δεν μένουν στην επιφάνεια.

Με συγκινούν τα σπίτια που μοιάζουν με μια ζεστή αγκαλιά. Οι χώροι που δεν φωνάζουν κι εντυπωσιάζουν με την πρώτη ματιά, αλλά ησυχάζουν και σου δημιουργούν ασφάλεια.

Οι στιγμές που δεν χρειάζονται φίλτρο για να είναι όμορφες.

Αυτός ο χώρος είναι μια προσπάθεια να μαζέψω όλα αυτά, όχι σαν μια ακόμη λίστα για ψώνια, αλλά σαν έναν τρόπο ζωής.

Κάτι που θα βρίσκεται εδώ να επιστρέφω.

Σαν μικρά ψίχουλα από μια ζωή που θέλω να είναι ζεστή, αληθινή, γλυκιά και σε αρμονία - όπως το τέλειο μπισκότο.

Καλωσόρισες