A rainy pause

Έξω βρέχει. Εκείνος κοιμάται.

Κάθομαι εδώ μόνη, με έναν ζεστό καφέ. Μάλλον δεν θα κρυώσει σήμερα μέχρι να τον πιω. Τον κοιτάω. Είναι γαλήνιος. Το πρόσωπό του δείχνει ικανοποιημένο.

Την ησυχία χαλάει ξαφνικά το πλυντήριο που στίβει. Ευτυχώς πρόλαβα να βάλω ρούχα σήμερα, αλλά ελπίζω να μην τον ξυπνήσει. Πλέον χρειάζομαι τρεις ημέρες για να κάνω κάτι που έχω σκεφτεί στο σπίτι. Όλα εξαρτώνται από το πώς θα ξυπνήσει, από το πώς θα κυλήσει η μέρα.

Ακόμα πιο σπάνιες είναι οι στιγμές που μπορώ να σκεφτώ μέσα σε απόλυτη σιωπή. Να ακούσω τις σκέψεις μου. Αυτές οι παύσεις, σαν τη σημερινή, μοιάζουν με δώρο. Λιγοστές, αλλά πολύτιμες.

Πριν από τρεις μήνες δεν θα τους έδινα σημασία. Τώρα τις χρειάζομαι.

Η μητρότητα είναι ένα παράξενο ταξίδι. Όσο κι αν έχεις διαβάσει, όσο κι αν νομίζεις πως είσαι έτοιμη, δεν είσαι ποτέ. Έχει μοναχικότητα.

Είσαι εσύ κι αυτό το τόσοδούλι πλάσμα.
Είσαι μόνη σου τα βράδια που τον πηγαίνεις νωρίτερα στο δωμάτιο με χαμηλό φως για να χαλαρώσει.
Είσαι μόνη όταν ξυπνάς να τον φροντίσεις, να τον αλλάξεις, να τον ταΐσεις.
Μένεις ξάγρυπνη τα ξημερώματα να τον κοιτάς, να βεβαιωθείς ότι είναι καλά.

Τις πρώτες εβδομάδες δυσκολεύτηκα. Είχα σκαμπανεβάσματα. Ένα μικρό πλασματάκι σε χρειάζεται απόλυτα. Δεν έχει κανέναν άλλον. Κι εσύ δεν μπορείς να κουνηθείς ρούπι. Προσπαθείς να βρεις ισορροπίες και τότε καταλαβαίνεις πως τίποτα δεν θα είναι ξανά το ίδιο.

Κι όμως, όταν σου χαμογελά και σε κοιτάζει, όταν σε καρφώνει στα μάτια, δεν θα το άλλαζες με τίποτα στον κόσμο.

Δύο μήνες μετά, ακόμα δεν έχω καταφέρει να ολοκληρώσω την πρωινή ρουτίνα προσώπου μου πάνω από δύο φορές την εβδομάδα.

Ας απολαύσουμε την παύση για όσο διαρκέσει, κι ας κρατήσουμε τα ψίχουλα της στιγμής

xx🍪

Little crumbs, a new life 🍪

Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι ορίζονται από τα μέρη που έχουν δει ή από εκείνα στα οποία επιστρέφουν. Ξέρω μόνο πως μέσα μου συνυπάρχουν και τα δύο.

Έχω ταξιδέψει αρκετά, μα κάποια ταξίδια σε κάνουν να δεις αλλιώς τη ζωή και τη στιγμή της ημέρας. Σε μετακινούν εσωτερικά, σου μαθαίνουν το ρυθμό, την τόλμη, την αίσθηση πως όλα είναι δυνατά - εδώ και τώρα. Άλλα σου μαθαίνουν ότι όλα είναι όμορφα, στην πιο διακριτική τους μορφή, στη σιωπή και την ευγένεια. Ανάμεσα σε αυτούς τους κόσμους έμαθα να βλέπω αλλιώς. Να εκτιμώ. Να παρατηρώ. Να σέβομαι τον χώρο, τον χρόνο, τη στιγμή.

Κι όμως, όσο μακριά κι αν πήγα, πάντα νιώθω βαθιά την ανάγκη να επιστρέφω στις ρίζες μου, στις παιδικές μου αναμνήσεις, στις οικογενειακές παραδόσεις. Στο τραπέζι που στρώνεται ξανά και ξανά και με τα πρόσωπα που αγαπώ γύρω γύρω. Στα ίδια πιάτα, τις ίδιες μυρωδιές, τις ίδιες ιστορίες που λέγονται με μικρές παραλλαγές. Εκεί βρίσκεται για μένα η αληθινή πολυτέλεια.

Μου αρέσει να αποκτώ πράγματα που μόλις τα βλέπω με ενθουσιάζουν και με συγκινούν. Όχι πολλά - αλλά μοναδικά. Ένα ρούχο, μια τσάντα που μοιάζει σαν να με διάλεξε. Ένα αντικείμενο για το σπίτι που κάνει τον χώρο να αναπνέει αλλιώς. Λατρεύω τη διακόσμηση. Να μπλέκω υφές, να φέρνω κοντά χρώματα που δεν θα περίμενες να αγαπηθούν και να ισορροπήσουν τόσο πολύ μεταξύ τους, όπως ακριβώς γίνεται κάποιες φορές και στις ανθρώπινες σχέσεις.

Αγαπώ τις μικρές απολαύσεις με μεγάλο βάθος.

Macaron σε απαλές αποχρώσεις.
Λίγο λάδι τρούφας πάνω σε ζυμαρικά.
Ένα καλό κρασί που δεν βιάζεται.
Και συζητήσεις που δεν μένουν στην επιφάνεια.

Με συγκινούν τα σπίτια που μοιάζουν με μια ζεστή αγκαλιά. Οι χώροι που δεν φωνάζουν κι εντυπωσιάζουν με την πρώτη ματιά, αλλά ησυχάζουν και σου δημιουργούν ασφάλεια.

Οι στιγμές που δεν χρειάζονται φίλτρο για να είναι όμορφες.

Αυτός ο χώρος είναι μια προσπάθεια να μαζέψω όλα αυτά, όχι σαν μια ακόμη λίστα για ψώνια, αλλά σαν έναν τρόπο ζωής.

Κάτι που θα βρίσκεται εδώ να επιστρέφω.

Σαν μικρά ψίχουλα από μια ζωή που θέλω να είναι ζεστή, αληθινή, γλυκιά και σε αρμονία - όπως το τέλειο μπισκότο.

Καλωσόρισες