Ανακαίνιση βουρ

Καλημέρα, καλησπέρα και καλή βραδιά!

Επιτέλους μπήκε για τα καλά η άνοιξη. Άνοιξε ο καιρός και, κάπως έτσι, άνοιξε λίγο κι η ψυχή μου.

Δεν θα πω ψέματα… ο ύπνος παραμένει δύσκολη υπόθεση. Ειδικά τα τελευταία δύο βράδια, ο μικρός ξυπνάει κάθε μιάμιση ώρα με κλάματα και ζητάει αγκαλιά. Κι εγώ, κάπου ανάμεσα στην κούραση και την τρυφερότητα, προσπαθώ να κρατήσω ισορροπία.

Ωστόσο — γιατί πάντα υπάρχει ένα “ωστόσο” — σήμερα πήγα στο σπίτι να δω πού βρισκόμαστε. Παραλάβαμε και τα πλακάκια και, μέσα στις επόμενες μέρες, θα αρχίσουν να μπαίνουν.

Το σοβάτισμα στους τοίχους κάνει πραγματικά θαύματα. Για πρώτη φορά, δεν βλέπω απλά έναν χώρο υπό κατασκευή… μπορώ να το πω σπίτι.

Και αν το σκεφτώ λίγο περισσότερο, για να φτάσουμε εδώ έχουν περάσει ήδη 4 μήνες. Μήνες γεμάτοι δουλειά, εμπόδια, καθυστερήσεις, μικρές απογοητεύσεις και μεγάλες αντοχές.

Και όμως, είμαστε ακόμα εδώ. Όρθιοι. Και, με έναν περίεργο τρόπο, πιο δυνατοί και πιο αισιόδοξοι.

Σήμερα, βλέποντας την εικόνα του σπιτιού, ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα πραγματικά το φως στο τούνελ. Και μαζί του, όλες τις μικρές λεπτομέρειες που θα το κάνουν δικό μας. Το νέο σπίτι μας.

Σου χρωστάω μια ολόκληρη ενότητα για το σπίτι — με φωτογραφίες, πριν και μετά, και όλα όσα μάθαμε στην πορεία (και όσα θα ήθελα να ξέρω από την αρχή). Μέχρι τότε όμως, κρατάω αυτό, ότι σιγά σιγά, όλα παίρνουν τη θέση τους και μπαίνουν σε μια σειρά. Α ναι, και ίσως μπορώ πλέον να αναλάβω και χρέη μηχανικού. 😄