Όσα κουβαλάμε μαζί μας..

Αύριο γίνεται οκτώ μηνών. Δεν ξέρω πότε πέρασαν οι μήνες. Ίσως γιατί τους έζησα όλους μαζί, ίσως γιατί δεν προλάβαινα να σκεφτώ.
Μέσα σε αυτούς τους οκτώ μήνες έμαθα να ζω με λιγότερο ύπνο, με περισσότερη ευθύνη και με μια αγάπη που δεν ήξερα ότι μπορεί να χωρέσει μέσα μου. Παράλληλα, έτρεχε και κάτι άλλο. Το σπίτι.

Ένα σπίτι που υπήρχε σαν σκέψη και σχέδιο και που τώρα, σιγά σιγά, γίνεται πραγματικότητα.

Και κάπως έτσι φτάσαμε εδώ, λιγότερο από έναν μήνα πριν τη μετακόμιση.

Θα έπρεπε ίσως να νιώθω μόνο χαρά. Και νιώθω. Αλλά μαζί με τη χαρά έρχεται και μια κούραση που δεν περίμενα.

Υπάρχουν αποφάσεις που πρέπει να παρθούν, εκκρεμότητες που εμφανίζονται από το πουθενά, λογαριασμοί, λίστες και μικρές λεπτομέρειες που καταφέρνουν να καταλαμβάνουν περισσότερο χώρο στο μυαλό μου απ' όσο τους αναλογεί. Και ύστερα υπάρχει η καθημερινότητα.

Γιατί η ζωή δεν σταματά επειδή εσύ ετοιμάζεσαι να μετακομίσεις. Νομίζω πως αυτό είναι που με δυσκολεύει περισσότερο. Όχι οι κούτες, ούτε οι δουλειές. Η αίσθηση ότι όλα αλλάζουν ταυτόχρονα.

Το παιδί μεγαλώνει. Το σπίτι αλλάζει. Οι συνήθειές μας θα γίνουν άλλες, καινούριες.

Κάποιες μέρες νιώθω ότι τα διαχειρίζομαι όλα με αξιοπρέπεια. Κάποιες άλλες αναρωτιέμαι πώς θα γίνουν όλα.

Και μετά θυμάμαι ότι πιθανότατα έτσι ένιωθα και πριν από οκτώ μήνες. Πριν από έξι. Πριν από τρεις.. Κι όμως, κάπως έγιναν!

Ίσως αυτό να ξεχνάω κάθε φορά που αγχώνομαι. Ότι μέχρι σήμερα, όλα όσα κάποτε έμοιαζαν βουνό, βρήκαν τελικά τον δρόμο τους.

Στο νέο σπίτι δεν θα πάρουμε μαζί μας μόνο έπιπλα, κούτες και πράγματα. Θα πάρουμε όλους αυτούς τους μήνες. Την αναμονή, την κούραση, τις αμφιβολίες, τα σχέδια που αλλάξαμε στην πορεία και όσα μάθαμε για τον εαυτό μας μέσα σε αυτή τη διαδρομή.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι που κάνει ένα σπίτι να νιώθει σπίτι πριν καν μπεις μέσα.