Κάθε χαμόγελό σου

αγκαλιά με σένα

Πλησιάζει η γιορτή της μητέρας, και είναι η πρώτη φορά που θα γιορτάσω. Θα γιορτάσω τον ερχομό ενός καταπληκτικού πλάσματος στη ζωή μου, και μαζί όλες εκείνες τις στιγμές που ένιωθα ότι σπάω και απομακρύνομαι από τον εαυτό μου, αλλά στεκόμουν ακόμα όρθια.

Οι πρώτοι τρεις μήνες με τον μικρό ήταν ιδιαίτερα δύσκολοι, κυρίως για την ψυχολογία μου και τα σκαμπανεβάσματα που είχα. Ήθελε πολύ μεγάλη υπομονή κι αντοχή τις ώρες που έκλαιγε κι εγώ ένιωθα ανήμπορη δίπλα του. Να τον βλέπω να υποφέρει και να μην μπορώ να βοηθήσω όπως θα ήθελα.

Με δυσκόλεψε όμως, και με δυσκολεύει ακόμα, αυτή η αίσθηση ότι έχω απομακρυνθεί από τον παλιό μου εαυτό. Είναι ιδιαίτερα απαιτητικό να έχεις ένα πλάσμα που χρειάζεται μόνο αγάπη και τροφή, κι όμως εξαρτάται ολοκληρωτικά από εσένα. Κι όταν έχεις μάθει να είσαι ανεξάρτητη, αυτό σε δοκιμάζει πολύ περισσότερο απ’ όσο φανταζόσουν.

Αν τυχόν κι εσύ νιώθεις κάτι από αυτά, ή σου φαίνονται οικεία όσα γράφω, ελπίζω να έχεις κάποιον να το μοιράζεσαι. Να μπορείς να πεις ακόμα και τις πιο σκοτεινές σου σκέψεις χωρίς φόβο. Ευτυχώς εγώ είχα τον σύζυγό μου. Και, ας μην λέμε ψέματα, ακόμα τον έχω. Όλα τα νεύρα μου εκείνος τα δέχεται.

Οπότε ας πούμε κι ένα μεγάλο μπράβο στους συζύγους, στους συντρόφους και σε όποι@ στέκεται βράχος δίπλα μας όταν εμείς νιώθουμε ότι χανόμαστε λίγο.

Αυτή την Κυριακή όμως, θέλω να κάνω στην άκρη όλες τις δύσκολες σκέψεις και να αγκαλιάσω σφιχτά τον μικρούλη που με κοιτάζει με τόση λατρεία, που λιώνω κάθε φορά.

Μάλλον τελικά ήταν το πεπρωμένο μου να έρθει στη ζωή μου ένας άνδρας σκορπιός που θα με κυνηγάει και θα λιώνει για πάρτη μου.

Και ειλικρινά;
Δεν έχω ξαναδεί πιο όμορφο χαμόγελο από το δικό του.