A rainy pause

Έξω βρέχει. Εκείνος κοιμάται.

Κάθομαι εδώ μόνη, με έναν ζεστό καφέ. Μάλλον δεν θα κρυώσει σήμερα μέχρι να τον πιω. Τον κοιτάω. Είναι γαλήνιος. Το πρόσωπό του δείχνει ικανοποιημένο.

Την ησυχία χαλάει ξαφνικά το πλυντήριο που στίβει. Ευτυχώς πρόλαβα να βάλω ρούχα σήμερα, αλλά ελπίζω να μην τον ξυπνήσει. Πλέον χρειάζομαι τρεις ημέρες για να κάνω κάτι που έχω σκεφτεί στο σπίτι. Όλα εξαρτώνται από το πώς θα ξυπνήσει, από το πώς θα κυλήσει η μέρα.

Ακόμα πιο σπάνιες είναι οι στιγμές που μπορώ να σκεφτώ μέσα σε απόλυτη σιωπή. Να ακούσω τις σκέψεις μου. Αυτές οι παύσεις, σαν τη σημερινή, μοιάζουν με δώρο. Λιγοστές, αλλά πολύτιμες.

Πριν από τρεις μήνες δεν θα τους έδινα σημασία. Τώρα τις χρειάζομαι.

Η μητρότητα είναι ένα παράξενο ταξίδι. Όσο κι αν έχεις διαβάσει, όσο κι αν νομίζεις πως είσαι έτοιμη, δεν είσαι ποτέ. Έχει μοναχικότητα.

Είσαι εσύ κι αυτό το τόσοδούλι πλάσμα.
Είσαι μόνη σου τα βράδια που τον πηγαίνεις νωρίτερα στο δωμάτιο με χαμηλό φως για να χαλαρώσει.
Είσαι μόνη όταν ξυπνάς να τον φροντίσεις, να τον αλλάξεις, να τον ταΐσεις.
Μένεις ξάγρυπνη τα ξημερώματα να τον κοιτάς, να βεβαιωθείς ότι είναι καλά.

Τις πρώτες εβδομάδες δυσκολεύτηκα. Είχα σκαμπανεβάσματα. Ένα μικρό πλασματάκι σε χρειάζεται απόλυτα. Δεν έχει κανέναν άλλον. Κι εσύ δεν μπορείς να κουνηθείς ρούπι. Προσπαθείς να βρεις ισορροπίες και τότε καταλαβαίνεις πως τίποτα δεν θα είναι ξανά το ίδιο.

Κι όμως, όταν σου χαμογελά και σε κοιτάζει, όταν σε καρφώνει στα μάτια, δεν θα το άλλαζες με τίποτα στον κόσμο.

Δύο μήνες μετά, ακόμα δεν έχω καταφέρει να ολοκληρώσω την πρωινή ρουτίνα προσώπου μου πάνω από δύο φορές την εβδομάδα.

Ας απολαύσουμε την παύση για όσο διαρκέσει, κι ας κρατήσουμε τα ψίχουλα της στιγμής

xx🍪