Ο Φεβρουάριος που δεν ήξερα

“Τις έχω φυλάξει όλες. Από κάθε περίσταση. Από κάθε χρονιά”

Μπήκε ο Φεβρουάριος και δεν ξέρω πότε πέρασαν οι ημέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες.

Σε δύο εβδομάδες θα είναι τριών μηνών και θα έχει έρθει ακόμα μία ημέρα να γιορτάσουμε τον έρωτα. Δεν μπορώ ακόμα να το συνειδητοποιήσω.

Πέρσι, του Αγίου Βαλεντίνου, ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που είπα πως θα το διασκεδάσω και θα το γιορτάσω. Ίσως επειδή το 2025 ήταν μια δεκαετία μετά την πρώτη μας γνωριμία με τον Λευτέρη. Του πήρα ένα μικρό δώρο, σαν τις κάρτες που αγαπά να μαζεύει, αλλά με τον δικό του χαρακτήρα. Κάτι συμβολικό. Μια πεντανόστιμη red velvet σε σχήμα καρδιάς ήρθε να επισφραγίσει τη γλύκα της ημέρας, μετά το ριζότο που επέλεξα να μας μαγειρέψω.

Εκείνος μου έφερε λουλούδια και, όπως πάντα, τα συνόδευε μια κάρτα. Τις έχω φυλάξει όλες. Και κάθε τόσο επιστρέφω σε αυτές και τις διαβάζω ξανά και ξανά. Από κάθε περίσταση. Από κάθε χρονιά.

Και κάπου εκεί, στα τελειώματα του Φεβρουαρίου πέρσι, ο μικρός ήταν ήδη ιδέα και ζωή κι εγώ δεν το γνώριζα ακόμα. Φέτος τον βρίσκει στην αγκαλιά μου, μέσα στα χάδια μου. Ο χρόνος πέρασε χωρίς να τον πιάσω.

Ο Φεβρουάριος πλέον θα μου θυμίζει ποια ήμουν πριν αποκτήσω παιδί. Και το πώς όλα όσα με βάραιναν τότε έκαναν χώρο για κάτι άλλο. Νέο, μεγαλύτερο.