Ακόμα άδειο, αλλά ήδη δικό μας

Δεν είναι λίγα τα πρωινά που, φτιάχνοντας πρωινό, σκέφτομαι τη νέα μου κουζίνα.
Αχ, κι εκεί θα έχω την καφετιέρα μου. Και στο ντουλάπι από πάνω θα κρύβω τις κούπες.

Και να ακούω από τον διάδρομο εσένα, μικρό μου πλασματάκι, να κάνεις τα πρώτα σου βήματα. Εκεί να δημιουργείς τις παιδικές σου αναμνήσεις.

Ακόμα είναι όλα σε τόσο πρώιμο στάδιο, μα εγώ το φαντάζομαι ήδη.

Το πώς θα πλάθουμε μαζί κουλουράκια. Πώς θα καθόμαστε στο φωτεινό δωμάτιό σου να διαβάζουμε ιστορίες και να παίζουμε.

Τα βράδια, να καθόμαστε με τον μπαμπά σου στον καναπέ, με ένα ποτήρι κρασί, και να αναπολούμε το πού ήμασταν μικροί. Πόσα έχουμε καταφέρει. Πόσα δημιουργήσαμε, που ίσως ούτε είχαμε τολμήσει να φανταστούμε.

Ανυπομονώ να μπω σε αυτό το σπίτι.
Ανυπομονώ να χτίσουμε μαζί σου ακόμα περισσότερα.

Και κάπως έτσι, πριν καν μπούμε μέσα, νιώθω πως ήδη μένουμε εκεί.