Μεγαλώνοντας μαζί

Μόλις κοιμήθηκε και βρήκα χρόνο να γράψω τις σκέψεις μου.

Τις τελευταίες ημέρες, μάλλον εβδομάδες, υπάρχει μια τρικυμία στο μυαλό μου. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα μπορούσα να εργάζομαι παράλληλα αυτό το διάστημα.

Από τη μία το παιδί.
Κι από την άλλη ένα νέο εγχείρημα, ένα νέο σπίτι.

Μετά από διάφορες δυσκολίες καταφέραμε τελικά να βρούμε κάτι. Πολύ παλιό βέβαια και με πολλά μερεμέτια. Τι μερεμέτια δηλαδή, αφού μόνο οι εξωτερικοί τοίχοι θα μείνουν.

Κι ενώ με ενθουσιάζει πολύ η ιδέα του καινούριου, έχω τόσα άλλα στο κεφάλι μου. Προσπαθώ να τα προλαβαίνω όλα. Σκέφτομαι όσα πρέπει να γίνουν, όσα πρέπει να προσέξουμε, κι όλα αυτά ενώ το παιδί δεν είναι ούτε τριών μηνών.

Ανυπομονώ να γίνουν όλα όπως πρέπει. Να έχω τη δική μου βάση. Να μπορώ να τη φτιάξω όπως θέλω, κι ας ζοριστώ οικονομικά. Ξέρω πως είναι για καλό και πως χτίζω κάτι για το μικρούλι.

Κι ενώ ένα χρόνο πριν δεν ήξερα τι ήθελα, μα περισσότερο τι χρειαζόμουν, φέτος γνωρίζω πολύ καλά.

Κι όσο διαλέγω κουζίνα και πλακάκια, μετράω χαμόγελα και γλυκές φωνούλες.